Skip to content DEEL 2: ER ZAL GEEN CEREMONIE ZIJN
Ik pakte Hannah’s hand en liep met haar door de lange gang richting de achterdeuren van de lodge.
Ze liep dicht tegen me aan.
Haar bloemenmandje hield ze met beide handen vast.
Ik kon haar nog steeds voelen trillen.
Toen we de tuin bereikten, waren alle gasten al gaan staan.
De muziek stond klaar.
De fotograaf had zijn camera omhoog.
Mijn zus Patricia stond naast het prieel en keek bezorgd naar mij.
En Brenda stond aan het begin van het gangpad.
Ze glimlachte.
Tot ze Hannah naast me zag.
Haar glimlach verdween.
“Chris,” zei ze zacht.
Ik liep verder………….