Skip to content Hij zag dat er iets niet klopte.
Maar hij stelde geen vragen.
Hij hief zijn dirigeerstok.
En de eerste tonen van Sibelius vulden de zaal.
Na enkele seconden verdween mijn angst.
Ik vergat Vanessa.
Ik vergat mijn moeder.
Ik vergat de jurk.
Ik vergat zelfs de gebroken viool.
Er was alleen muziek.
De Stradivarius reageerde op iedere beweging van mijn vingers alsof het instrument mijn gedachten kon lezen.
Toen het laatste akkoord klonk, bleef het publiek enkele seconden volkomen stil.
Daarna barstte de zaal los.
Mensen stonden op.
Het applaus leek eindeloos te duren.
Ik keek naar Adrian.
Hij glimlachte.
Toen keek ik naar Eleanor……………