Twee dagen later kreeg ik een bericht van mijn moeder.

“Je zus is er kapot van. Kun je alsjeblieft met haar praten?”

Ik legde mijn telefoon weg.

Een uur later kwam er nog een bericht.

“Ze heeft een fout gemaakt. Ze is tenslotte je zus.”

Ik antwoordde slechts:

“Ik heb haar al gezegd dat ik het via de juiste kanalen laat afhandelen.”

Daarna kwam er niets meer.

Tot die avond.

Mijn vader belde.

“Je moeder en ik vinden dat je dit te groot maakt.”

“Hoezo?”

“Dileia heeft niemand kwaad gedaan.”

Ik keek naar de camerabeelden op mijn laptop.

Daarop liep mijn zus met twee onbekenden door mijn bovenwoning.

“Pap, ze heeft mensen rondgeleid in mijn huis.”

“Maar ze dacht dat ze toestemming had.”

“Van wie?”

Hij zweeg…………..

Lees verder op de volgende pagina.