In het doosje lag een kleine zilveren armband.

Ik herkende hem onmiddellijk.

Het was Emily’s armband.

Dezelfde die ze droeg op de laatste foto die ik ooit van haar had gemaakt.

Mijn vingers begonnen hevig te trillen.

‘Waar heb je dit vandaan?’ fluisterde ik.

Mijn vader antwoordde niet meteen.

Hij ging tegenover me zitten en keek naar de armband alsof hij zelf nauwelijks kon geloven dat hij hem na al die jaren nog steeds bezat.

‘Carl gaf hem aan mij.’

Ik keek hem geschokt aan.

‘Wanneer?’

Mijn vader haalde diep adem.

‘De dag nadat Emily was overleden.’

Mijn hart begon sneller te kloppen.

‘Maar waarom?’

Hij veegde een traan van zijn wang.

‘Omdat Carl toen al wist dat er iets niet klopte.’

Ik staarde hem aan…………..

Lees verder op de volgende pagina.