Skip to content Later die middag ging Patricia onverwacht naar de bibliotheek van het landhuis. Ze keek eerst om zich heen voordat ze haar mobiele telefoon tevoorschijn haalde. Haar stem was zacht, maar een verborgen microfoon ving enkele woorden op.
“Hij is vertrokken,” zei ze. “We hebben maar een paar dagen.”
Emiliano fronste zijn wenkbrauwen.
Met wie sprak ze?
En waarom klonk ze zo gespannen?
De beveiligingschef schakelde onmiddellijk over naar een andere camera. Patricia liep naar een oude kast, opende een verborgen lade en haalde een bruine envelop tevoorschijn. Ze bladerde vluchtig door enkele documenten voordat ze alles weer zorgvuldig opborg.
“Zoom in,” zei Emiliano.
De beelden werden scherper. Op één document stond het logo van een advocatenkantoor. Een ander document leek betrekking te hebben op aandelen van een van zijn bedrijven.
Zijn hart begon sneller te kloppen.
Op datzelfde moment kwamen de meisjes lachend de bibliotheek binnen. Patricia stopte de envelop onmiddellijk weg en glimlachte alsof er niets was gebeurd.
“Willen jullie koekjes?” vroeg ze vriendelijk.
De meisjes knikten enthousiast.
Rosa verscheen enkele seconden later met een dienblad en merkte de gespannen sfeer op. Ze zei niets, maar haar blik bleef even rusten op Patricia, die onmiddellijk de kamer verliet.
De rest van de dag verliep zonder incidenten. Rosa hielp de kinderen met hun huiswerk, las voor uit een avonturenboek en maakte hun favoriete warme chocolademelk.
Toen de meisjes sliepen, gebeurde er eindelijk iets onverwachts.
Patricia keerde terug naar de bibliotheek. Dit keer droeg ze donkere kleding en keek voortdurend over haar schouder. Ze pakte opnieuw de envelop en maakte foto’s van elk document met haar telefoon.
Enkele minuten later verscheen een onbekende man bij de achterpoort van het landhuis…
vervolg op de volgende pagina