Skip to content Mijn vingers sloten zich om mijn telefoon.
Een fractie van een seconde durfde ik nauwelijks te ademen.
Toen keek ik naar het scherm.
De verbinding met Leo’s smartwatch stond nog steeds open.
Het kleine pictogram bovenaan knipperde.
Oproep actief.
Alles wat mijn ouders zojuist hadden gezegd, stond daar nog.
Hun stemmen.
Hun bevelen.
De bekentenis dat Chloe had gedronken.
Het plan om de auto als gestolen op te geven.
En vooral de woorden van mijn moeder:
“Laat hem daar. Eén probleem minder voor deze familie.”
Ik voelde iets veranderen in mezelf.
De angst verdween………….