Niet omdat ik niet bang was.

Maar omdat ik ineens wist dat ik niet langer alleen stond.

Ik drukte mijn telefoon stevig tegen mijn lichaam en keek naar mijn vader.

“Prima,” zei ik zacht.

Hij kneep zijn ogen samen.

“Wat zei je?”

“Ik zei dat ik naar huis ga.”

Mijn moeder glimlachte tevreden.

“Zie je wel? Eindelijk denk je verstandig.”

Ik draaide me om.

Maar in plaats van naar mijn auto te lopen, rende ik terug naar Leo.

Mijn vader schreeuwde iets achter me, maar ik luisterde niet.

Ik rukte het portier verder open, maakte Leo’s gordel los en trok hem voorzichtig uit de auto.

“Blijf bij me, lieverd. Mama is hier.”

Zijn hoofd zakte tegen mijn schouder…………..

Lees verder op de volgende pagina.