‘Ik weet het niet.’

Die vier woorden bleven nog lang door mijn hoofd gaan nadat Saskia had opgehangen.

Ik stond midden in de keuken met mijn telefoon nog in mijn hand.

Boven hoorde ik voetstappen.

Daarna gelach.

Mees.

Evi.

Twee kinderen die boven waarschijnlijk met iets speelden zonder te weten dat één van hun moeders zojuist had besloten dat haar dochter misschien niet meer naar huis hoefde.

Koen kwam vanuit de garage binnen.

Hij zag meteen aan mijn gezicht dat er iets mis was.

‘Wat is er?’

Ik legde mijn telefoon neer.

‘Saskia wil Evi voorlopig niet terug.’

Hij verstijfde…………….

Lees verder op de volgende pagina.