Dolores liet me niet meteen los.

Haar glimlach bleef op haar gezicht staan, maar haar ogen waren ineens heel anders. Ernstig. Bijna angstig.

“Wat bedoel je?” vroeg ik opnieuw, deze keer zachter.

Ze keek over mijn schouder naar de woonkamer.

Andrew stond daar met zijn vader te praten. Zijn moeder lachte terwijl ze een schaal met taart ronddeelde. Niemand leek naar ons te kijken.

Dolores boog zich opnieuw naar me toe.

“Niet hier.”

Mijn maag trok samen.

“Waarom niet?”

“Omdat sommige mensen in deze familie liever doen alsof het nooit is gebeurd.”

Ze kneep even in mijn arm en liep daarna terug naar de woonkamer alsof ze niets had gezegd.

Ik bleef een paar seconden in de gang staan.

Mijn eerste gedachte was dat ze misschien dronken was.

Mijn tweede gedachte was veel erger.

De vorige vrouw…………….

Lees verder op de volgende pagina.