Skip to content Andrew had altijd gezegd dat zijn eerste huwelijk gewoon was mislukt. Geen ruzie, geen drama. Gewoon twee mensen die uit elkaar waren gegroeid.
Maar als dat waar was…
waarom sprak zijn tante dan alsof er iets met haar was gebeurd?
Ik liep terug naar de tafel.
Andrew keek meteen op.
“Daar ben je. Alles goed?”
“Ja.”
Het antwoord kwam te snel.
Hij glimlachte.
“Je ziet een beetje bleek.”
“Ik ben gewoon moe.”
Hij pakte mijn hand onder tafel.
Zijn aanraking was warm en vertrouwd.
En plotseling voelde ik me schuldig.
Misschien maakte ik iets groters van een paar vreemde woorden dan nodig was.
Na het dessert begonnen de gasten langzaam te vertrekken.
Dolores was een van de laatsten.
Toen ze haar jas aantrok, keek ze even naar mij…………..