‘Ik weet het niet.’

‘Lieg niet tegen me.’

Ik zag Eva’s handen trillen.

Toen zag ze mij.

Haar ogen werden groot.

Ze zei niets.

Ik legde onmiddellijk een vinger tegen mijn lippen.

Haar vader draaide zich om.

‘Wie bent u?’

Ik deed alsof ik moeite had om mijn evenwicht te bewaren.

‘O, mijn excuses,’ zei ik. ‘Ik hoorde lawaai en dacht dat er misschien iets was gevallen.’

Hij keek me wantrouwend aan.

‘U had hier niet moeten binnenkomen.’

‘Dat klopt,’ antwoordde ik rustig. ‘Ik ben tachtig. Soms ben ik niet meer zo snel als vroeger.’

Hij keek me enkele seconden aan.

Toen veranderde zijn houding.

‘Eva, ga naar boven.’

Eva bewoog niet.

‘Nu.’

Ze keek naar mij.

Ik zag de angst in haar ogen…………

Lees verder op de volgende pagina.