Skip to content ‘Dat weten we.’
‘Ik heb nooit iets ondertekend.’
‘Dat weten we ook.’
‘Waarom heeft mijn vader me dit dan niet verteld?’
Van Dijk keek naar de oude telefoon.
‘Omdat hij bang was dat iemand zou merken dat hij bewijs verzamelde.’
Ik ging weer zitten.
Mijn vader.
Hij was drie jaar geleden ziek geworden. Hij had me die telefoon gegeven en gezegd dat ik hem moest bewaren. Daarna had hij nauwelijks nog over zaken gesproken.
Ik had gedacht dat hij me simpelweg wilde beschermen tegen mijn schoonfamilie.
Nu begreep ik dat hij misschien iets veel groters had ontdekt.
‘Waar is mijn vader nu?’ vroeg ik.
Van Dijk zweeg.
‘Mevrouw De Vries… uw vader heeft me vlak voor zijn overlijden een dossier gegeven.’
Mijn hart sloeg over.
‘Wat voor dossier?’
Hij opende zijn tas.
Maar voordat hij iets kon pakken, trilde mijn gewone telefoon.
Lars.
Ik staarde naar zijn naam.
Van Dijk zei niets.
Ik nam niet op.
Na enkele seconden stopte het bellen.
Toen kwam er een bericht.
Waar ben je? Ria zegt dat je niet thuis bent.
Ik voelde iets veranderen in mezelf.
Voor het eerst voelde ik geen behoefte om hem antwoord te geven.
Ik drukte het scherm uit.
Van Dijk keek naar me.
‘Hij weet dat u niet naar huis bent gegaan.’
‘Dat is niet moeilijk. Hij weet dat ik mijn auto bij het ziekenhuis heb.’
‘Nee,’ zei Van Dijk rustig. ‘Dat bedoel ik niet.’
Hij haalde een foto uit zijn tas.
Het was een foto van mijn auto.
Geparkeerd voor het ziekenhuis.
De foto was van diezelfde ochtend.
Ik keek hem geschrokken aan.
‘Wie heeft dit gemaakt?’
‘Dat weten we nog niet.’
Mijn maag trok samen.
‘Word ik gevolgd?’
‘Dat is mogelijk.’
Van Dijk pakte eindelijk het dossier.
Op de voorkant stond met zwarte pen:
NOORDDAM – PRIVÉ
Daaronder stond de naam van mijn vader.
Hij opende het dossier.
De eerste pagina was een lijst met namen.
Lars.
Ria.
Twee directeuren van Noorddam.
Een accountant.
En helemaal onderaan stond mijn naam.
Maar naast mijn naam stond een datum.
17 maart.
‘Wat gebeurde er op 17 maart?’ vroeg Van Dijk.
Ik dacht na.
Toen wist ik het.
‘Noor werd die dag opgenomen.’
Van Dijk knikte.
‘En precies op die dag werd volgens de administratie een bedrag van 680.000 euro overgemaakt naar een buitenlandse rekening.’
Ik voelde mijn ogen branden.
‘Wie heeft die betaling goedgekeurd?’
Hij draaide het document naar me toe.
Daar stond mijn naam.
En een digitale handtekening.
‘Ze hebben mijn identiteit gebruikt.’
‘Dat is onze conclusie.’
‘En m