“Waar heb je dat vandaan?” vroeg ik.

Noah keek naar mij.

“Uit oma’s kast.”

Rachel sprong overeind.

“Dat is privé!”

“Waarom?” vroeg Noah. “Omdat iedereen dan zou weten hoeveel oma aan jou moest betalen?”

Rachel werd stil.

Mijn moeder begon zacht te huilen.

Ik pakte haar hand.

“Waarom heb je me dit niet verteld?”

Ze keek naar haar bord.

“Omdat je al genoeg aan je hoofd had.”

Ik kneep in haar hand.

“Je had me moeten vertrouwen.”

Rachel schudde haar hoofd.

“Dit is belachelijk. Ik heb hier maandenlang voor iedereen gezorgd. Niemand weet hoeveel ik doe.”

Mijn zoon keek haar verbaasd aan.

“Maar tante Rachel, ik heb je bijna nooit bij oma gezien.”

De tafel werd opnieuw stil……………

Lees verder op de volgende pagina.