Ik bleef door de kier van het schuurtje kijken.

Het was bijna volledig donker.

Maar nu mijn ogen eraan begonnen te wennen, zag ik meer.

Een oude kartonnen doos.

Een versleten deken.

Een omgevallen plastic bakje.

En daarachter…

beweging.

Ik hoorde opnieuw dat zachte gepiep.

“Rustig,” fluisterde ik. “Ik ben hier.”

Ik probeerde het hangslot open te krijgen, maar het zat muurvast.

Mijn handen trilden.

Niet van angst.

Van haast.

Ik belde opnieuw mijn manager.

“Hoe lang duurt de dierenambulance?”

“Ze zijn onderweg.”

“Er zijn hier waarschijnlijk pups………….

Lees verder op de volgende pagina.