“Waarschijnlijk?”

“Ik heb ze nog niet gezien. Maar ik hoor ze.”

Ik legde mijn telefoon op speaker en trok nogmaals aan het slot.

Deze keer brak het metalen oog gedeeltelijk los.

Ik duwde de deur open.

Een koude, muffe lucht kwam me tegemoet.

En toen zag ik haar.

Mila.

Ze lag op haar zij op de oude deken.

Mager.

Veel te mager.

Haar vacht zat vol vuil en haar ogen stonden halfopen.

Maar toen ze mij zag, probeerde ze haar kop op te tillen.

Naast haar lagen vier kleine pups.

Vier.

Niet vijf.

Ze lagen dicht tegen elkaar aan.

Twee bewogen nauwelijks.

Mijn hart brak.

“Mijn god…”

Ik knielde neer……………

Lees verder op de volgende pagina.