Skip to content ‘Mary, alsjeblieft.’
Ik keek naar de man naast me.
Voor het eerst in tweeënvijftig jaar voelde ik me niet veilig bij mijn eigen echtgenoot.
‘Als je me iets probeert aan te doen,’ fluisterde ik, ‘schreeuw ik zo hard dat iedereen in deze bus het hoort.’
Robert keek me geschrokken aan.
‘Ik wil je geen kwaad doen.’
‘Dan vertel je me wat er gebeurt.’
Hij keek naar de andere passagiers.
Daarna boog hij zich naar me toe.
‘Je kinderen denken dat je van hen bent afgesneden.’
Ik begreep er niets van.
‘Wat?’
‘Dat is precies wat ze denken.’
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
‘Waarom zouden mijn kinderen dat denken?’
Robert keek naar zijn handen.
‘Omdat ik ze heb verteld dat je binnenkort niet meer bij hen zou kunnen zijn.’
‘Waarom?’
Hij antwoordde niet…………..