Ik stond op.

‘Ik ga nu uitstappen.’

Robert greep niet naar me.

Hij bleef gewoon zitten.

‘Dat kan niet.’

‘Waarom niet?’

Hij wees naar buiten.

We reden inmiddels langs een verlaten landweg.

‘Omdat we bijna bij de plek zijn.’

Ik ging weer zitten, maar hield mijn tas stevig vast.

Na nog ongeveer twintig minuten stopte de bus.

Robert stapte uit.

Ik volgde hem.

Voor ons stond een groot, oud gebouw.

Ik herkende het onmiddellijk.

‘Robert…’

Mijn stem trilde…………..

Lees verder op de volgende pagina.