Skip to content ‘Wat doen we hier?’
Hij keek naar het gebouw.
‘Hier begon alles.’
Ik begreep het niet.
Toen zag ik een bord.
Regionaal Zorgcentrum voor Geheugen en Ouderenzorg.
Mijn adem stokte.
‘Waarom breng je mij hier?’
Robert pakte mijn hand.
‘Omdat ik je iets moet vertellen.’
Ik trok mijn hand terug.
‘Vertel het hier dan.’
Hij sloot zijn ogen.
‘De afgelopen maanden heb ik dingen vergeten.’
Ik zweeg.
‘Eerst kleine dingen,’ vervolgde hij. ‘Waar ik mijn sleutels had gelegd. Namen. Afspraken.’
Mijn hart begon sneller te kloppen.
‘Maar toen werd het erger.’
Hij keek me aan.
‘Ik ben op een ochtend wakker geworden en wist niet meer welke dag het was.’
Ik voelde de woede in mij veranderen in iets anders.
Angst.
‘Waarom heb je dit niet verteld?’
‘Omdat ik bang was.’
‘Voor mij?’
Hij schudde zijn hoofd.
‘Voor mezelf.’
Ik ging op een bankje zitten.
‘En onze kinderen?’
Robert knikte.
‘Zij weten het.’
Ik keek hem aan.
‘Daarom deden ze zo vreemd.’
‘Ja.’
‘Waarom vertelden ze het mij niet?’
Hij keek naar de grond.
‘Omdat ik ze dat vroeg.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik wilde dat jij nog een paar weken een normaal leven zou hebben.’
Ik voelde tranen in mijn ogen.
‘Robert, ik ben je vrouw. Ik had het recht om het te weten.’
‘